Immortality at the click.
Nicéphore Niépce’s imperfect/unclear/blurred heliograph, ‘View from the Window at Le Gras’, was the most technically perfect photograph on the entire globe at the time of its creation and undoubtedly the best photograph in many thematic categories, from landscape, social, architectural and technical photography to scientific, reportage and any other subject.
There will probably never be another photograph honoured to such a wide extent. Perhaps the last photograph taken by a human being will have a chance to repeat this success.
On the other hand, the same heliograph, devoid of memory, shown without a caption or context, seen by someone for the first time, may remind them more of paper stained with soot than one of the greatest achievements in the history of human civilisation, but it is this blurred, almost illegible heliotype stands at the beginning of man’s fascinating adventure with images written with light.
Our fast telephoto lenses, bright steel lenses and other wonderful lenses, analogue bodies like Swiss watches, digital bodies like racing car cockpits and those cute compact cameras, purring dreamily in our pockets, always ready to play until the last ampere in the battery runs out, and of course smartphones, and cinema as a whole, it all began when it became clear to Niepce that the image of the view from the window in Le Gras, exposed for many hours, did not disappear and would not disappear, and was permanent.
On the day the first permanent heliograph was made, just after sunset, Nicéphore lit the lamp and, in the flickering light of the flame, checked once again whether the image on the plate still told the story of what had happened a few hours earlier. Nothing had changed. He smiled. He had it in his hand. He had proof that at 5 p.m. that day, the world really was there, and he could even show what that world looked like a few hours earlier. No one had ever been able to perform such an impartial verification before. That evening, the day ceased to pass irretrievably.
We love this first heliography for giving us universal access to immortality on demand, at the click of a button.
It is this permanence, and not reproduction/information/image, that is the fundamental feature of photography, so obvious that mentioning it seems trivial. And it is precisely such simple statements that truly capture the realities of reality. In this case, let us note that the information conveyed by photography becomes inaccessible once the medium ceases to exist. All right, let it be, duration on paper/disc in the function of an image better describes photography.
A special case is preservation funded by the gesture of keeping imperfect/illegible/blurred photographs. Unfortunately, I myself was sparing in such gestures. I used to spend a lot of time in the darkroom, but I saved very few N/N/N prints. I remember those faint, summer-preserved paper corpses of failed photographs, which I tore up and threw away, erasing the traces of my own incompetence. Those that made it to the dryer and survived despite their imperfections were the result of a decision to ‘save’ them because of the shadow of information and emotional context they contained.
The context of these few photos I have kept remains clear to a small group of people and will cease to exist along with their memory. Without a clear context, their value will decline, these photographs will become nameless, and their low quality in terms of the information they convey will mean that, being illegible, they will one day be destroyed, unless someone keeps such a silent photo for themselves.
I remember when I was a kid, my grandmother, the one from the mountains, would chase us around on All Souls’ Day to clean up and light candles in a small cemetery of Austrian soldiers who died during the battle in World War I. We knew little about this battle, and even less about the fallen soldiers, their often nameless graves blurring into the ground, blurred and illegible, yet illuminated by lights not much less than the neighbouring parish cemetery, which is an important part of my imagination. I want to seek strength to endure in Sensibilitas.
Translated with DeepL.com (free version)
KL Doskonałość
Ai i jej agenci oferują upiększanie fotografii, zwiększenie rozdzielczości, wyostrzenie nieostrego zdjęcia, usunięcie smug od poruszeń, retusz pyłków i zarysowań emulsji, maskowanie naturalnych procesów starzenia się papierowego nośnika. Oferowane narzędzia są przystępne cenowo i łatwe w obsłudze, wystarczy stojącemu na progu demonAi powiedzieć – wejdź.
Wejdzie i pokaże co potrafi ta maszyna do wyciskania duszy, działa ona jak wyżymaczka, z jednej strony wkręca wspaniałą, żywą fotografię niosącą 100 % informacji, skąpaną w prawdzie jak ogród w słonecznym blasku o poranku, następnie wyżyma ją z oryginalności, pozbawia podmiotowości i wypluwa malowaną lalę, schlebiający oczekiwaniom ulepek z natręctwa perfekcjonizmu i strachu przed niesterylnym, pleniącym się po za kontrolą życiem.
To co napędzane strachem bywa niebezpieczne, niektóre szaleństwa zaczynają się od powstania w głowie myśli, że jest źle, że trzeba ratować, udoskonalić. Poprawmy to – urządzimy świat na nowo, z przeszłości weźmiemy tylko to co silne, ładne, co nas wzmocni, słabe i niedoskonałe trzeba zakopać albo przebrać i umalować. Kończę bo robi się brzydki kolor.
Ja też chorowałem, krótko, ale popełniłem w tym czasie przy pomocy Ai nastepujące grzechy: 1/ poprawiłem fotografię referencyjną strony Sensibilitas.p l, jeszcze zanim stronę tą zrobiłem w ramach pokuty, 2/ odtworzyłem cyfrowo głos Cioci Dziuni, napisałem tekst, który miała powiedzieć i na podstawie zdjęć stworzyłem awatara. Wygenerowany clip prześladuje mnie do dzisiaj i nigdy nie tknę Aiwyżymaczki w celach poprawiania, upiększania, restaurowanie, rekonstrukcji, renowacji, ożywiania, czynienia ciekawszym, bardziej interesującym, brrr, tak mi dopomóż rozumie w jakiejkolwiek, resztkowej nawet, partycypacji mojej w tobie.
Aiwyżymaczka bierze sztacha energii, nie dużo, kilka Wh ale cyferki na licznikach natychmiast sygnują odświeżony odczyt, brzęk monet jak uderzenie gongu uruchamia sesję, najpierw rozlega się klekot tranzystorów ustawiających się w pozycji startowej, ruszają pompy algorytmów i tłoczą strumienie danych, wzrastają obroty agregatów chłodzących i znowu słychać brzęk monet. Cyfrowy paszczur skanuje zdjęcie, niedoskonałość, nieczytelność, nieostrość zgodnie w życzeniem troglodyty przy klawiaturze mapuje jako zło i cyfrowym blasterem wycina to co żyło w naturalnym procesie przez lata do gołej cyfrowej ziemi, przekopuje glebę na nice i flancuje doskonałość, czytelność, ostrość.
O! Jakie ładne jest teraz to brzydkie zdjęcie. Ładnym osobom ładnie w ładnych zdjęciach.
Chcesz być ładną osobą taką jaka jesteś – dobrze, chcesz być jeszcze ładniejszą – drugie dobrze, chcesz się dopiększyć silikonem albo cyfrowo – wolna wola, ale N/N/N zdjęcie pozostaw nawet jeśli jest dla Ciebie brzydkie i nieakceptowalne.
Nie ma sposobu aby włączyć N/N/N zdjęcie w proces decyzyjny, zapytać czy chce nowej powierzchowności wyklepanej na blachę. Zatem zachowanie inne niż zachowanie go w stanie nienaruszonym jest imperialistycznym syństwem..
Remonty, przeprowadzki, niewrażliwość, zmienne gusta, historyczne zawieruchy, będą uszczuplać ilość N/N/N zdjeć w analogowych zasobach.
Pomyślał mi się nowy wspaniały świat, w którym wszystkie N/N/N fotki zostały poprawione bez ani jednego zachowanego niedoskonałego zdjęcia i zrobiło mi się zimno.
